Vodas de ouro

 Tamén era domingo cando fai cincuenta anos estas dúas belezas decidiron casar... orgulloso deles sempre... mágoa que o xardín de San Carlos estea aínda pechado...

Carroipaz

Nesta aldea medrou o meu pai de neno e eu botei aí moitos agostos. Conseguín esta foto da entrada da Galipedia deste lugar.

Carripás, Carroipaz, Teixeiro, Curtis.

Curiosamente esta foto foi tirada a principios de agosto (de 2018).

Defuntos

Hoxe tocou pola mediodía a ruta dos cemiterios. É a miña celebración dos Defuntos, dos que tanto me deron. Desde Feáns ata San Amaro. Tranvías de La Coruña ten un servizo eficiente de longa distancia e sabendo dos atallos podes aproveita-lo tempo. A morte así tórnase unha lembranza agradecida e chea de paz, cánta paz dá camiñar polo silencio dos nosos antergos camposantos, lonxe de tantos ruídos e da frivolización da morte, ese feito biolóxico que tanto impresiona e que nos deixa fóra de xogo...

Casas

Ao final sempre volvemos ás casas, nelas sentimonos seguros e apoiados.

Por iso alí sempre nos esperan os recordos e procuramos que teñan as máximas comodidades.

Lembranzas

Sei que ela foi feliz.

Un dos grandes consolos da vida e destes días son as fotos que fun ordenando e metendo en álbumes.

A memoria dos momentos vividos e os recordos que me transmiten persoas aínda vivas son alimento da alma.

Abril raro e querido

Un abril cheo de lembranzas familiares... do día de nacemento de mamá, da súa voda ó día seguinte, do nacemento da súa xefa...

Graciñas, papá.

O 23 cumprirías 75.
Graciñas por querer a mamá.
Polas tardes compartidas no Picheiro no verán.
Pola paciencia.
Polo galego que falabas.
Por ensinarme a tratar ben a unha muller.

Los veranos en la aldea...

Una persona a la que aprecio comentó hace unos días sus experiencias en la aldea. Aunque yo ahora no vaya a la aldea por distintas razones, me acuerdo de que eso en la infancia equivalía a viajar a otro país, porque era otro mundo. Una aldea al lado de una de las villas del Ayuntamiento (Teixeiro en Curtis), con corredoiras, prados, ríos, aldeas con casas pequeñas, la vía del tren que marcaba la frontera de Carripás (Carroipaz), la casa humilde con pozo, huerta y establo con conejitos y demás animales. Vida tranquila, ir a la villa por la compra, hablar mucho con la gente, la leche entregada fresca todas las mañanas, el chocolate de la merienda...