Unha boa persoa

Entrevista a Pedro

Buenos hábitos...

Coincide el título con una nueva etiqueta recién creada hoy. Hablemos de buenos hábitos, de esos que te hacen sentirte bien al despertar y tener ganas de hacer muchas cosas buenas y de relacionarte y hacer feliz a la gente que te rodea, unos, conocidos, y otros, íntimos...

Leo a Àngel Rodríguez Vilagran en el Mensajero de San Antonio de los Padres Capuchinos de Zaragoza que atienden la Parroquia de San Antonio de esa ciudad aragonesa. Àngel domina la informática, pero tiene el buen hábito de ser profeta y de advertir de los peligros de las nuevas tecnologías, que eliminan las comunicaciones oral y gestual y que hacen perder muchas afectos y sentimientos que no se transmiten a través de las máquinas. Ya no es raro estar en un sitio y ver a comensales, uno o los dos, absorto en el móvil, como si no hubiese más momentos. Àngel nos alerta del peligro de perder las vacaciones por continuar sometidos con el móvil. Podemos no desconectar y perdernos todas las maravillas que a lo mejor tardaremos en ver o no veremos más por razones de trabajo, de responsabilidades, de tener que estar en un lugar o al cargo de gente y no podemos movernos....

Vivamos, pues. Aprovechemos todos los pequeños placeres que el día nos va dando, movámonos y hagamos actividades nuevas... Tengamos el placer de conversar y de gozar con las expresiones de personas que pueden ser joyas (y huyamos de las personas tóxicas que sólo se quieren aprovechar de nosotros y quieren hacer siempre su voluntad, tercamente).

Una pequeña manía...

Abundo en lo que escribí ayer. Tengo una manía: no tener reparos en leer en hostelería periódicos atrasados. Normalmente se echa un vistazo a la prensa, pero siempre quedan noticias ocultas o no se lee con suficiente atención. Pero hay sitios que tienen obsesión por retirar la prensa atrasada. No lo hacen con revistas (puede haber revistas del año pasado incluso) y suplementos. Se enfadan si se coge el periódico de ayer. 

No pasa eso en todos los sitios, es cierto, y es verdad que la prensa es propiedad del dueño o gerente e impone sus normas, pero es una mala gestión empresarial, porque tú pagas la consumición no sólo por la consumición en sí sino por el local y el ambiente completos, todo lo que te ofrece, incluido el trato humano. Curiosamente, en la mayoría de los sitios, se permite a un señor o a una señora estar tiempo y tiempo con el periódico, estudiándolo pormenorizadamente como si fuese el temario de la oposición, con el café o la bebida ya acabada hace tiempo... Curiosidades... Feliz comienzo de semana, por aquí por Coruña (en plena aldea de Gramela) con muy buen tiempo...

Xornais de papel...

Xa é un vicio consultar tódolos días a prensa de papel, a pesar de que cada vez está máis asentado o hábito de mirar por internet as edicións dixitais. Os tres xornais coruñeses aínda ofrecen a versión completa en internet. Pero "El Correo Gallego" ofrece só unha parte ou, polo menos, só achega completamente as noticias do día. 

Eu teño o hábito de mirar en cafeterías e en hemerotecas os xornais, preferentemente os coruñeses, e merco se hai algo que me interesa conservar. Hai veces que sei pola internet de maneira directa ou indirecta (a través de redes sociai) de publicacións en prensa que me interesan tanto que merco o xornal. Tamén pasa ó revés: como adoita suceder que miro á primeira prensa no seu formato tradicional, interésanme noticias que logo espallo pola internet. 

Está tan enraizado o hábito de ler en papel en hostelería e en bibliotecas que xamais morrerá este xeito de espalla-las noticias, que é máis democrático cá versión dixital (non todos teñen ordenadores, móbiles e conexións á rede, sobre todo as franxas de idade maiores). Son complementarias ámbalas maneiras.

Comunicarse...

Teño que recoñecer que un dos meus praceres é escoitar xente, sobre todo nos formatos cultos e formais, pero tamén no ámbito coloquial. Unha das armas máis poderosas é a comunicación. Agora temos medios moi poderosos: a escrita a través dos xornais, dos libros e dos carteis, pero tamén temos o formato audiovisual a través da radio e da televisión nos seus formatos máis veteranos e agora tamén a internet a través do desenvolvemento das tecnoloxías da computación (os clásicos ordenadores).

Escoitar unha peza oratoria ben construída, con sentido e con estética, que consiga namorar e ir ó máis fondo da parte sensitiva do ser humana sempre é un pracer. No fondo sempre está dentro de nós o clásico "paga a pena escoitar a fulanito". É unha das técnicas máis antigas de namorar, ora nas relacións afectivas de noivos ora na intimidade da amizade máis profunda e leal ora nas relacións sociais obrigatorias e básicas que todos temos que manter na nosa vida, xa que non quedamos na casa todo o tempo. Mais para conseguir unha comunicación profunda e efectiva cos que nos rodean cómprennos momentos de soidade e reflexión, de tranquilidade profunda.

De selos e cabinas...

Hoxe pasaron pola miña mente dúas reflexións, dúas cavilacións.

Teño o costume, o vicio, de le-lo xornal, varios. Un dos contactos meus dunha rede social é produtor cinematográfico e está facendo unha curta. Un dos elementos é unha cabina telefónica. Razoa que, a pesar de que os móbiles, sobre todo os megamodernos, devoraron este sistema, que hai persoas que non teñen para saldo de móbiles (se a súa prioridade é comer e ir á Fundación Padre Rubinos ou á Cociña Económica porque nin sequera teñen para o máis básico, comida e limpeza) e é máis económico.

De feito hai unha vila que aínda mantén moitas cabinas porque son usadas polos seus habitantes, por ser máis barato. Defende este señor que se debería manter a opción das cabinas de rúa e dos teléfonos dos negocios.

Tamén vin hoxe, na oficina central de Correos da miña cidade, unha exposición de selos, de distintos temas e de países diferentes. Había varias rúas do meu barrio. As cartas conteñen unha alta carga afectiva e aprecio polo destinatario. Pódense compatibilizar as novas tecnoloxías e os sistemas físicos de comunicación.