Amosando publicacións coa etiqueta Ciudades. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Ciudades. Amosar todas as publicacións

venres, 27 de xullo de 2018

En Santiago...

Moito tempo de ausencia por estes lares... O medo á páxina en branco... Hoxe quero volver facendo memoria duns días nos que rompo completamente coas inercias do ano. Adoito pasar uns días en Santiago... Encántame o desafío de compartir vivenda e de convivir cunha persoa... Santiago ten o engado de ter moita zona verde (aquí na Coruña estamos obsesionados por construír e urbanizar as poucas zonas rurais que aínda temos, consideramos perda dar terreos para centros de cultura para a xente, residencias para os máis necesitados e parques con distintas dotacións...) e de ter moi ben coidada a zona monumental e patrimonial.

Santiago para min está asociada á época da carreira universitaria de finais da pasada década, cando botaba todo o día na facultade, nos centros universitarios e tamén no concello, aínda que volvía eu á Coruña. Dadas as súas identidades rural e xacobea, tiña moito que ofrecerme intelectualmente. Recoñezo que non contaba con volver, pero supoño que o seu atractivo é irresistible. A catedral, nos días da miña estadía, lucía coa fachada e co Pórtico limpos e coa faciana de hai séculos... Non fun este ano ó Gaiás, que non existía na miña época universitaria e que me engaiola cos seus bosques e instalacións que acolllen distintas ofertas culturais. Tampouco fun a museos ós que adoito ir, pero encantoume pasear pola zona de San Pedro e polo casco antigo.. O ritmo urbano de xentes da zona do Ensanche-Alameda é algo que me atrae, tamén...

domingo, 19 de novembro de 2017

As "catedrais" de Santiago...

Puxen o título dun xeito especial, pero vaise entender. O xoves aproveitei e, ao non ter compromisos e non estar aínda en temporada de Nadal (antes e durante), puiden ir a unha cidade á que, realmente, se pode ir sen ter un motivo, simplemente o de gozar polas súas zonas vella e nova. Compostela ten moi coidadas as zonas verdes e iso é un descanso para os sentidos.

Non é doada a visita ás alturas da Catedral de Santiago de Compostela polo tirón que ten e máis agora que existe a reserva por internet. Arrisquei e fun sen reservar á primeira hora. Co tren é sinxelo, estás nun chiscar de ollos na rúa do Hórreo e sobes por Orfas. Desviei cara á Rúa Nova e de aí por Xelmírez. A praza do Obradoiro estaba deserta. O grupo subiu ata a sala da exposición das esculturas do Mestre Mateo que estivo no Museo del Prado onde a guía, amable e clara, falou sobre a escultura do salón (salón de banquetes con escenas curiosamente de época con músicos e gastronomía e non estritamente relixiosa) e sobre as esculturas expostas, obra do Mestre Mateo de zonas da catedral, algunhas deterioradas polo sitio no que estaban e con restos aínda da policromía con detalles curiosos debido á dureza do material. Despois fomos até a tribuna, encima do Pórtico, con detalles sobre a traxectoria do botafumeiro e da utilidade da zona na que nos encontrabamos.

Subimos até os famosos tellados, xa concibidos para estar alí xa dende a construción da Catedral, sen dúbida para ver ao lonxe unha cidade que era moito máis pequena do que agora xa é (mesmo dentro da parte antiga: a propia rúa nova xa sería unha ampliación do espazo primitivo). Un detalle curioso é que o cabido obrigou a ter ben arranxados as casas do arredor para a boa imaxe da zona e mercé a esa preocupación estética por exemplo a praza do Obradoiro ampliou o seu tamaño. Eu descoñecía que normalmente se entraba pola Vía Sacra para entrar no antigo camposanto das Quintanas. O aumento das peregrinacións tivo a consecuencia dun maior adecentamento desa zona e da desaparición da acción funeraria. As cores do material empregado nas pedras revela a súa orixe. A próxima desaparición dos andamios exteriores e dos acabados da limpeza deixarán ao descuberto unha cor pouco común (fronte á gris comúns): amarela nas torres. A Cruz dos Farrapos e os sons da Berenguela poñen fin á visita, recomendable, como tamén é aconsellable a visita ao Museo e en especial ao Pazo de Xelmírez para ver a exposición das imaxes mateanas.

A outra "catedral" (brincadeira miña) é o Gaiás - Cidade da Cultura. Pero desta segunda parte da miña visita a este concello falarei noutra ocasión. Boas noites.

venres, 13 de outubro de 2017

Unha voltiña polas Fragas...

Día libre, bo tempo... todo convida ás Fragas. Evidentemente, todo predicía que ía ter compañeiros e compañeiras... Familias, grupos, mascotas, bicis, coches pasando, os carreiros transitados...

Onte, día do Pilar, con todo a favor, fun coma de costume desde a Pontedeume ata o portal de Ombre. Coller unha hamburguesa da raza vacúa cachena no Andarubel para solucionar o da comida, simultanear a pista forestal co vieiro dos comendeiros (pola primeira parte, entre Cal Grande e Fornelos) e logo seguir pola principal para chegar rapidamente (vese que o meu paso foi máis rápido do que eu cría) ata Caaveiro. Subir pola lousa ata a taberna e despois baixar e internarme pola Ventureira o tempo prudencial para ter tempo despois para volver con tempo ata a vila (menos buses de volta á Coruña polo festivo nacional) e mesmo ter tempo para terracear na praza do concello eumés unha miguiña ó solpor...

sábado, 23 de setembro de 2017

Por Lugo...

Tenía muchas ganas de ir a Lugo. El bus que va directo desde Coruña te deja en Lugo en una de las puertas de la muralla que da a la Praza do Campo. Desde ahí lleva unos minutos ir sin problemas hasta la Praza Maior do Concello y la Catedral.

Por supuesto, me di el lujazo de caminar por su muralla y ver el tráfico de la zona externa. Caminando fuera y dentro del casco histórico te das de cuenta de que te encuentras por todas partes el tipo de piedra alargada de color marrón utilizada para la muralla. Ojalá no descuiden ni un solo momento la conservación de todos estos elementos antiguos en el departamento de rehabilitación del Concello. Solucioné la comida con un bocata que comí en la Praza de San Marcos (sede de la Excelentísima Deputación de Lugo y con restos de un acueducto en el subsuelo protegido por un cristal). En la rúa del mismo nombre aproveché para un té. Después de unas horas después de un paseo por los barrios próximos a las salidas de las murallas, yo volvería a esa vía principal y peatonal para comprar productos gallegos (cerveza, pastas, galletas, miel) producidas en aldeas de Galicia.

Después de comer estuve por fuera de la muralla, investigando por los barrios próximos y satisfaciendo la curiosidad de saber por dónde quedaba la estación del tren. Tuve la satisfacción de comprobar que tenía a última hora tren y, en consecuencia, podía estar tiempo por Lugo. Por eso pude estar sin prisas en el Museo Provincial que, como el de Pontevedra, aprovecha un recinto antiguo eclesiástico para sus instalaciones aunque es mucho más completo el de la ciudad del Teucro (queda pendiente otra visita a la ciudad del Lérez). Tiene un fondo más pequeño aunque pasa por todas las épocas históricas. El fondo arqueológico es muy bueno. Al salir del Museo, sito en la rúa da Soidade, por casualidad, estuve por zonas del interior del recinto amurallado en las que no había estado al mediodía.

Normalmente en visitas que hago fuera de A Coruña siempre intento no verlo todo para dejar partes que sorprendan en futuras visitas. Hacía un tiempo otoñal cálido, sin lluvia (al contrario de la primera hora de la mañana de A Coruña).

sábado, 25 de marzo de 2017

E seguimos co medio ambiente ás voltas...

Lido na versión dixital de "La Voz de Galicia" hoxe: "Si trabajamos y realizamos tareas en las horas de luz, no necesitaremos encender la lámpara. Y para eso hay que ajustar la hora. Sin embargo, ese ahorro es en realidad mínimo, especialmente simbólico, una cifra muy pequeña en relación con el total del gasto energético. Ayuda, sí. Pero no escandalosamente. Además, muchas oficinas y centros comerciales mantienen la luz artificial encendida todo el día, da igual que fuera sea noche cerrada o brille el sol."

Que a Hora do Planeta nos sirva para non ter luces acesas, de día ou de noite, que non son necesarias, por luz solar ou por ausencia de vida humana que pasa.

xoves, 3 de novembro de 2016

Día de viaje...

Regreso de Betanzos. Años ha que no pisaba esta tierra del río Mandeo. El bus te deja en la puerta del Museo das Mariñas. Edificio clásico de piedra bien conservado con dos plantas que da un repaso a la historia de Betanzos desde los castros hasta la República pasando por sus tradiciones y sus sitios emblemáticos.

El programa de la Galega "Un nome, unha rúa" fue el culpable de que subiese por la rúa do Castro e hiciese varias visitas (el Centro Internacional de la Estampa Contemporánea, la iglesia de Santiago, el bar Lanzós, la Libraría Biblos...).

Segunda parada: el Pasatiempo. Lo encontré rápidamente, bajando por la zona de la Praza de Alfonso IX (antiguamente plaza de Valdoncel). Hay dos parques: el Pasatempo Novo y el Pasatempo Vello, unidas por un puente metálico con techo para guarecer de la lluvia. El viejo obviamente merecía mi atención: se notan las faltas por vandalismo, el estanque lleno de vegetación. Tiene el encanto de la decadencia. Tiene varias plantas. La joya son las grutas subterráneas y la recreación de las cuevas prehistóricas. La zona del estanque con templete, parecido al del Parque de San Diego coruñés, es coqueto. El Pasatempo Novo está bien cuidado con su zona ajardinada y con zona de estanques y patos que descansan y caminan. La Guerra Civil destruyó mucho patrimonio y después se convirtió en campo de concentración. Ahora actualmente el abandono y el gamberrismo hacen mella aunque hay elementos (mapas de América, el árbol genealógico del Capital, animales grandiosos de piedra) que lo hacen inconfundible en el paisaje betanceiro, al lado del campo de fútbol, de la escuela infantil y de la piscina municipal.

Como colofón, a la salida de la ciudad, un lavadero obra de los indianos García Naveira, aún utilizado para tender la ropa con muchos tendales, aunque se nota también aquí el abandono.

sábado, 1 de outubro de 2016

Os nosos ceos agora, sen apenas escuridade...

Deixo este vídeo, versión galega dun documental que circula por aí, que nos alerta de algo que está actuando coma as especies invasoras: a contaminación lumínica que se está impoñendo nas nosas urbes (e tamén nas nosas aldeas), agravada pola eficiencia enerxética das novas tecnoloxías led que fai que teñamos nos nosos lugares de residencia moitísimas luminarias que deslumbran e que non nos deixan ve-lo ceo. De feito temos que afastarnos e buscar lugares exentos de farolas para ve-lo ceo.


domingo, 3 de xullo de 2016

Fotografiando...

Me compraron una cámara fotográfica de carrete en los años noventa del siglo pasado, en la adolescencia, para convivencias y salidas con gente de mi generación de mi parroquia católica. La cámara está en perfecto estado, aún hay carretes a la venta y aprovecho para sacar fotos... Estos días en los que tuve todo el tiempo libre y pude salir por ahí saqué fotos: en Bonaval de Santiago de Compostela, en el Monte Gaiás (Cidade da Cultura), Monticaño, Pastoriza (Arteixo), casco histórico de Pontevedra, con buen tiempo y seleccionando vistas, también preocupándome por anotar fecha y hora de realización. hábito que perdí en estos últimos años con fotos espectaculares de zonas de campo coruñesas (alto del Monte de San Pedro, lugar de A Gramela en Visma) o lugares coquetos da la ciudad (Plazuela de las Bárbaras, Plaza de Conchiñas cuando aún tenía árboles antes de las obras del aparcamiento subterráneo, Museo Nacional de Ciencia del barrio de Labañou...)

domingo, 15 de maio de 2016

El Bosque de Galicia

El jueves aproveché para ir a Santiago y subir hasta el Gaiás, el famoso monte de la Cidade da Cultura, por las sendas del recién abierto Bosque de Galicia. Es un buen plan de senderismo que tiene el gran atractivo de ver la ciudad del Apóstol en todo su esplendor. Se accede desde el camino de Ponte do Sar, bajando desde la zona de las Mercedarias en la rúa da Fonte de Santo Antonio. Hay la joya de la Colegiata de Sar y las casas antiguas de una de las barriadas más antiguas, rural, de la capital de Galicia.

xoves, 3 de marzo de 2016

En Santiago hoy...

Hoy cambio de ubicación. Normalmente escribo desde A Coruña, ciudad en la que nací, pero hoy estoy en la rúa da Senra, en pleno centro de la ciudad del Apóstol de Galicia.
Estoy ya a última hora de la tarde, por un compromiso. Por la mañana, pude visitar el Museo de Arte Contemporáneo, junto a la zona de la rúa de San Pedro; Belvís y una exposición fotográfica en el Seminario Menor, la zona antigua por la tarde, en la zona de San Fiz de Solovio.

Comí muy temprano, en un sitio de mucha confianza en la zona de la Algalia de Arriba y pude por ello subir hasta el Gaiás y ver la exposición de un fotógrafo que no conocía.

sábado, 7 de novembro de 2015

Pontevedra y su Museo...

Prometí una entrada sobre mi visita a Pontevedra el jueves pasado. Quería ir a ver el Museo, que en realidad es un complejo museístico de seis edificios, situados en el casco antiguo de Pontevedra. 

Empieza por las ruinas del convento de San Domingo y tiene cinco edificios más. Uno está destinado a ser edificio de administración de las instalaciones, dos más en la zona de Pasantería (pegados, junto a la Praza da Leña y cerrados por reformas, al igual que el convento) (respeto el nombre de las placas de las rúas, en gallego) y los dos restantes cerca del río Lérez, ya en zona de ensanche, moderna, en la calle del Padre Amoedo. Están unidos por puentes cubiertos, que unen el antiguo edificio de los jesuitas con el edificio de planta moderna (el Sexto), inaugurado hace unos años

El edificio Sarmiento está dedicado a la historia y al arte antiguos, desde los principios de la humanidad centrándose, obviamente, en la provincia de Pontevedra: los restos arqueológicos desde la cultura castreña hasta la delimitación por conventos de la época romana pasando por la cerámica moderna valenciana y de Sargadelos.

El sexto, que nos recibe con una exposición temporal de Portela (actualmente), ofrece una completísima exposición del arte gallego y español clasificado por siglos. Es de destacar el espacio que destaca la figura de Castelao, con un fondo detalladísimo.

martes, 3 de novembro de 2015

De viaxe a Pontevedra...

O xoves, se non se torcen as cousas, visitarei Pontevedra para visita-lo seu famoso Museo, obra, entre outros, de Filgueira Valverde. É moi grande, pero, como hai todo o día e completa tranquilidade, coido que imos dar feito. Vai ser unha aventura localiza-lo Museo e ir polas rúas.

mércores, 28 de outubro de 2015

venres, 2 de outubro de 2015

La Casa de la Troya

Lo prometido es deuda. Ayer hice una visita a la capital de Galicia para ver por la mañana la casa en la que se inspira el famoso libro de Pérez Lugín. No me decepcionó. Es rentable la entrada: por dos euros visitas una de las casas más famosas de Santiago y tienes en el mismo lote visita guiada.

Es una casa pequeña, pero coqueta. Sorprende la parte de abajo, antes dedicada a cuadra y lavabo de los huéspedes, con unas escaleras propias para el asentamiento de las pezuñas de los caballos, medio de locomoción de aquella época. Es usual en las casas del Casco Monumental (Patrimonio de la Humanidad) este sótano. 

En la primera planta tenemos el recibidor y el comedor. En la segunda, la zona de habitaciones (colectivas e individuales) y en la última, la cocina y las dependencias de la dueña y de la criada. En las estancias hay fotografías de las personas que inspiraron los personajes y grupos de universitarios de la época de la novela junto con ediciones literarias y versiones cinematográficas de la novela.

xoves, 1 de outubro de 2015

Santiago

Hai cidades que merecen tódalas visitas que se poidan. O casco vello de Santiago, con moi bo tempo, é un deses agasallos que un se ten que dar.

É un casco vello moi ben coidado, que sabe mante-lo seu patrimonio. Chegar e entrar ó casco vello pola Mámoa e ir en liña recta cara á Acibechería, mirando cada un dos recunchos é un deber obrigado para os sentidos.

Vodas de ouro

 Tamén era domingo cando fai cincuenta anos estas dúas belezas decidiron casar... orgulloso deles sempre... mágoa que o xardín de San Carlos...