Neste blogue tento contar o que son e o que me gusta - En este blog intento contar lo que soy y lo que me gusta
Amosando publicacións coa etiqueta Viaxes b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Viaxes b>. Amosar todas as publicacións
martes, 6 de novembro de 2018
venres, 27 de xullo de 2018
En Santiago...
Moito tempo de ausencia por estes lares... O medo á páxina en branco... Hoxe quero volver facendo memoria duns días nos que rompo completamente coas inercias do ano. Adoito pasar uns días en Santiago... Encántame o desafío de compartir vivenda e de convivir cunha persoa... Santiago ten o engado de ter moita zona verde (aquí na Coruña estamos obsesionados por construír e urbanizar as poucas zonas rurais que aínda temos, consideramos perda dar terreos para centros de cultura para a xente, residencias para os máis necesitados e parques con distintas dotacións...) e de ter moi ben coidada a zona monumental e patrimonial.
Santiago para min está asociada á época da carreira universitaria de finais da pasada década, cando botaba todo o día na facultade, nos centros universitarios e tamén no concello, aínda que volvía eu á Coruña. Dadas as súas identidades rural e xacobea, tiña moito que ofrecerme intelectualmente. Recoñezo que non contaba con volver, pero supoño que o seu atractivo é irresistible. A catedral, nos días da miña estadía, lucía coa fachada e co Pórtico limpos e coa faciana de hai séculos... Non fun este ano ó Gaiás, que non existía na miña época universitaria e que me engaiola cos seus bosques e instalacións que acolllen distintas ofertas culturais. Tampouco fun a museos ós que adoito ir, pero encantoume pasear pola zona de San Pedro e polo casco antigo.. O ritmo urbano de xentes da zona do Ensanche-Alameda é algo que me atrae, tamén...
domingo, 31 de decembro de 2017
Despedímo-lo Ano...
Un ano fóra, outro que vai vir, puiden volver ao barrio de Fontiñas en Santiago de Compostela e facer escapadas ás Fragas do Eume, tamén seguir loitando e non deixarme asoballar e gozar co amor sincero das persoas boas que me acompañan neste camiñar da vida... Feliz ano de corazón...
domingo, 19 de novembro de 2017
As "catedrais" de Santiago...
Puxen o título dun xeito especial, pero vaise entender. O xoves aproveitei e, ao non ter compromisos e non estar aínda en temporada de Nadal (antes e durante), puiden ir a unha cidade á que, realmente, se pode ir sen ter un motivo, simplemente o de gozar polas súas zonas vella e nova. Compostela ten moi coidadas as zonas verdes e iso é un descanso para os sentidos.
Non é doada a visita ás alturas da Catedral de Santiago de Compostela polo tirón que ten e máis agora que existe a reserva por internet. Arrisquei e fun sen reservar á primeira hora. Co tren é sinxelo, estás nun chiscar de ollos na rúa do Hórreo e sobes por Orfas. Desviei cara á Rúa Nova e de aí por Xelmírez. A praza do Obradoiro estaba deserta. O grupo subiu ata a sala da exposición das esculturas do Mestre Mateo que estivo no Museo del Prado onde a guía, amable e clara, falou sobre a escultura do salón (salón de banquetes con escenas curiosamente de época con músicos e gastronomía e non estritamente relixiosa) e sobre as esculturas expostas, obra do Mestre Mateo de zonas da catedral, algunhas deterioradas polo sitio no que estaban e con restos aínda da policromía con detalles curiosos debido á dureza do material. Despois fomos até a tribuna, encima do Pórtico, con detalles sobre a traxectoria do botafumeiro e da utilidade da zona na que nos encontrabamos.
Subimos até os famosos tellados, xa concibidos para estar alí xa dende a construción da Catedral, sen dúbida para ver ao lonxe unha cidade que era moito máis pequena do que agora xa é (mesmo dentro da parte antiga: a propia rúa nova xa sería unha ampliación do espazo primitivo). Un detalle curioso é que o cabido obrigou a ter ben arranxados as casas do arredor para a boa imaxe da zona e mercé a esa preocupación estética por exemplo a praza do Obradoiro ampliou o seu tamaño. Eu descoñecía que normalmente se entraba pola Vía Sacra para entrar no antigo camposanto das Quintanas. O aumento das peregrinacións tivo a consecuencia dun maior adecentamento desa zona e da desaparición da acción funeraria. As cores do material empregado nas pedras revela a súa orixe. A próxima desaparición dos andamios exteriores e dos acabados da limpeza deixarán ao descuberto unha cor pouco común (fronte á gris comúns): amarela nas torres. A Cruz dos Farrapos e os sons da Berenguela poñen fin á visita, recomendable, como tamén é aconsellable a visita ao Museo e en especial ao Pazo de Xelmírez para ver a exposición das imaxes mateanas.
A outra "catedral" (brincadeira miña) é o Gaiás - Cidade da Cultura. Pero desta segunda parte da miña visita a este concello falarei noutra ocasión. Boas noites.
Non é doada a visita ás alturas da Catedral de Santiago de Compostela polo tirón que ten e máis agora que existe a reserva por internet. Arrisquei e fun sen reservar á primeira hora. Co tren é sinxelo, estás nun chiscar de ollos na rúa do Hórreo e sobes por Orfas. Desviei cara á Rúa Nova e de aí por Xelmírez. A praza do Obradoiro estaba deserta. O grupo subiu ata a sala da exposición das esculturas do Mestre Mateo que estivo no Museo del Prado onde a guía, amable e clara, falou sobre a escultura do salón (salón de banquetes con escenas curiosamente de época con músicos e gastronomía e non estritamente relixiosa) e sobre as esculturas expostas, obra do Mestre Mateo de zonas da catedral, algunhas deterioradas polo sitio no que estaban e con restos aínda da policromía con detalles curiosos debido á dureza do material. Despois fomos até a tribuna, encima do Pórtico, con detalles sobre a traxectoria do botafumeiro e da utilidade da zona na que nos encontrabamos.
Subimos até os famosos tellados, xa concibidos para estar alí xa dende a construción da Catedral, sen dúbida para ver ao lonxe unha cidade que era moito máis pequena do que agora xa é (mesmo dentro da parte antiga: a propia rúa nova xa sería unha ampliación do espazo primitivo). Un detalle curioso é que o cabido obrigou a ter ben arranxados as casas do arredor para a boa imaxe da zona e mercé a esa preocupación estética por exemplo a praza do Obradoiro ampliou o seu tamaño. Eu descoñecía que normalmente se entraba pola Vía Sacra para entrar no antigo camposanto das Quintanas. O aumento das peregrinacións tivo a consecuencia dun maior adecentamento desa zona e da desaparición da acción funeraria. As cores do material empregado nas pedras revela a súa orixe. A próxima desaparición dos andamios exteriores e dos acabados da limpeza deixarán ao descuberto unha cor pouco común (fronte á gris comúns): amarela nas torres. A Cruz dos Farrapos e os sons da Berenguela poñen fin á visita, recomendable, como tamén é aconsellable a visita ao Museo e en especial ao Pazo de Xelmírez para ver a exposición das imaxes mateanas.
A outra "catedral" (brincadeira miña) é o Gaiás - Cidade da Cultura. Pero desta segunda parte da miña visita a este concello falarei noutra ocasión. Boas noites.
venres, 13 de outubro de 2017
Unha voltiña polas Fragas...
Día libre, bo tempo... todo convida ás Fragas. Evidentemente, todo predicía que ía ter compañeiros e compañeiras... Familias, grupos, mascotas, bicis, coches pasando, os carreiros transitados...
Onte, día do Pilar, con todo a favor, fun coma de costume desde a Pontedeume ata o portal de Ombre. Coller unha hamburguesa da raza vacúa cachena no Andarubel para solucionar o da comida, simultanear a pista forestal co vieiro dos comendeiros (pola primeira parte, entre Cal Grande e Fornelos) e logo seguir pola principal para chegar rapidamente (vese que o meu paso foi máis rápido do que eu cría) ata Caaveiro. Subir pola lousa ata a taberna e despois baixar e internarme pola Ventureira o tempo prudencial para ter tempo despois para volver con tempo ata a vila (menos buses de volta á Coruña polo festivo nacional) e mesmo ter tempo para terracear na praza do concello eumés unha miguiña ó solpor...
sábado, 23 de setembro de 2017
Por Lugo...
Tenía muchas ganas de ir a Lugo. El bus que va directo desde Coruña te deja en Lugo en una de las puertas de la muralla que da a la Praza do Campo. Desde ahí lleva unos minutos ir sin problemas hasta la Praza Maior do Concello y la Catedral.
Por supuesto, me di el lujazo de caminar por su muralla y ver el tráfico de la zona externa. Caminando fuera y dentro del casco histórico te das de cuenta de que te encuentras por todas partes el tipo de piedra alargada de color marrón utilizada para la muralla. Ojalá no descuiden ni un solo momento la conservación de todos estos elementos antiguos en el departamento de rehabilitación del Concello. Solucioné la comida con un bocata que comí en la Praza de San Marcos (sede de la Excelentísima Deputación de Lugo y con restos de un acueducto en el subsuelo protegido por un cristal). En la rúa del mismo nombre aproveché para un té. Después de unas horas después de un paseo por los barrios próximos a las salidas de las murallas, yo volvería a esa vía principal y peatonal para comprar productos gallegos (cerveza, pastas, galletas, miel) producidas en aldeas de Galicia.
Después de comer estuve por fuera de la muralla, investigando por los barrios próximos y satisfaciendo la curiosidad de saber por dónde quedaba la estación del tren. Tuve la satisfacción de comprobar que tenía a última hora tren y, en consecuencia, podía estar tiempo por Lugo. Por eso pude estar sin prisas en el Museo Provincial que, como el de Pontevedra, aprovecha un recinto antiguo eclesiástico para sus instalaciones aunque es mucho más completo el de la ciudad del Teucro (queda pendiente otra visita a la ciudad del Lérez). Tiene un fondo más pequeño aunque pasa por todas las épocas históricas. El fondo arqueológico es muy bueno. Al salir del Museo, sito en la rúa da Soidade, por casualidad, estuve por zonas del interior del recinto amurallado en las que no había estado al mediodía.
Normalmente en visitas que hago fuera de A Coruña siempre intento no verlo todo para dejar partes que sorprendan en futuras visitas. Hacía un tiempo otoñal cálido, sin lluvia (al contrario de la primera hora de la mañana de A Coruña).
sábado, 5 de agosto de 2017
De nuevo por las Fragas...
Tengo motivo para una nueva entrada de esta bitácora. No sé si a lo mejor va a ser repetitivo, porque voy a hablar de unos parajes ya conocidos para los seguidores de este blog: las Fragas do Eume. Como suele pasar, cada viaje a un mismo lugar siempre tiene novedades, por distintas razones.
Hoy (cuando escribo estas líneas, viernes día 4 de agosto) está lloviendo, pero ayer fue distinto. El buen tiempo atraía como un imán a coger el bus (algún día tocará el tren) y llegar hasta Pontedeume. Como siempre, parar a tomar un café antes de tomar el largo camino hasta el portal más conocido de las Fragas, el de Ombre. Estamos ya en agosto. Por lo tanto, aquello no era para nada un desierto y, aunque cuando empiezas a dejar las casas y adentrarte en el pasillo que te lleva al Centro de Recepción de Visitantes de Ombre empiezas a sentir profundamente el silencio. Llegado a ese centro, que está junto al restaurante Andarubel, recomendado para tomar producto local de las granjas y cooperativas de la zona, y junto a un área recreativa pegada al río con mesas, encontramos servicios privados de bicicletas y kayacs además del servicio veraniego especial de microbús que lleva cada hora al monasterio de Caaveiro y hace además el viaje de vuelta al punto de partida. Confieso que me arrepentí de no haber leído los avisos de los horario del transporte al Monasterio porque pude haber ganado tiempo después para volver. En el propio centro te informan de las visitas guiadas al monasterio y de las condiciones para asistir a ellas.
En todo caso, yo quería andar. Fui por la senda para coches y después cogí por el primer puente colgante (Cal Grande) para ir todo seguido por esa senda de monte hasta el puente de Santa Cristina, que lleva hasta el monasterio, ya en el ayuntamiento de A Capela. El Parque Natural no sólo está en Pontedeume sino que está en Cabanas, Monfero y A Capela, entre otros municipios, porque es extenso. El primer tramo, que va de puente a puente, de Cal Grande a Fornelos, es fácil, pero ya el segundo, el de Fornelos a Caaveiro, es difícil porque tiene tramos peligrosos en los que tienes que tener muchísima seguridad en ti mismo y no despistarte en ningún momento.
Como hice un tramo por la vía principal, de los años sesenta del siglo pasado como nos explicaron en la visita guiada al monasterio (en el siglo XVIII la senda iba por detras del monasterio y era demasiado escarpada), pude coincidir con mucha gente: familias (caminantes o en bicicleta) con hijos e incluso con mascotas. También había padres e hijos por la senda dos encomendeiros, con una agilidad y precaución envidiables. No es todo tramo de árboles por la senda de automóviles. Hay casas de uso público (para pescadores) y privadas, molinos y áreas recreativas. Al llegar al monasterio, la taberna permite recuperar fuerzas con una oferta sencilla (bocatas, tostas, postres caseros y licores varios) y con unas vistas excelentes porque cuando se llega al puente de Santa Cristina hay que ascender por una cuesta asfaltada de pizarra. Desde el puente hay otra senda que va a una presa y desde la taberna empieza el camino tradicional de las Fragas.
La visita guiada es corta: explica las distintas órdenes que pasaron por el monasterio, el fin del uso religioso, la venta por la Desamortización y la restauración por parte de un abogado eumés, que lo adaptó para sus usos privados. Al final, después de un período de decadencia por abandono de la familia del abogado, la Diputación lo expropia y lo recupera para la gente. Hay historias curiosas como la colonia de murciélagos que ocupa una planta subterránea o la teoría de las torturas de la Inquisición en un sitio que en realidad pudo haber sido un depósito de agua. Nos hablan de los canteros que marcan con su signo propio cada uno las piedras para cobrar los trabajos, algunos curiosos agnus Dei o las piedras reutilizadas fuera de sitio.
sábado, 25 de febreiro de 2017
Folleto do Parque Natural das Fragas do Eume
Deixo por aquí un folleto e unha foto das Fragas. Boa tarde deste entroido encetado...
Fontes: eumeturismo.org e turismo.gal
sábado, 31 de decembro de 2016
Momentos...
Posados con cámara de carrete y con disparador en las ciudades de Pontevedra y A Coruña en junio y octubre de este año (jardines coruñeses de Méndez Núñez, junto a la estatua de doña Emilia Pardo Bazán, y praza do Teucro pontevedresa). Feliz aninovo, cheo de beizóns. Carlos.
xoves, 3 de novembro de 2016
Día de viaje...
Regreso de Betanzos. Años ha que no pisaba esta tierra del río Mandeo. El bus te deja en la puerta del Museo das Mariñas. Edificio clásico de piedra bien conservado con dos plantas que da un repaso a la historia de Betanzos desde los castros hasta la República pasando por sus tradiciones y sus sitios emblemáticos.
El programa de la Galega "Un nome, unha rúa" fue el culpable de que subiese por la rúa do Castro e hiciese varias visitas (el Centro Internacional de la Estampa Contemporánea, la iglesia de Santiago, el bar Lanzós, la Libraría Biblos...).
Segunda parada: el Pasatiempo. Lo encontré rápidamente, bajando por la zona de la Praza de Alfonso IX (antiguamente plaza de Valdoncel). Hay dos parques: el Pasatempo Novo y el Pasatempo Vello, unidas por un puente metálico con techo para guarecer de la lluvia. El viejo obviamente merecía mi atención: se notan las faltas por vandalismo, el estanque lleno de vegetación. Tiene el encanto de la decadencia. Tiene varias plantas. La joya son las grutas subterráneas y la recreación de las cuevas prehistóricas. La zona del estanque con templete, parecido al del Parque de San Diego coruñés, es coqueto. El Pasatempo Novo está bien cuidado con su zona ajardinada y con zona de estanques y patos que descansan y caminan. La Guerra Civil destruyó mucho patrimonio y después se convirtió en campo de concentración. Ahora actualmente el abandono y el gamberrismo hacen mella aunque hay elementos (mapas de América, el árbol genealógico del Capital, animales grandiosos de piedra) que lo hacen inconfundible en el paisaje betanceiro, al lado del campo de fútbol, de la escuela infantil y de la piscina municipal.
Como colofón, a la salida de la ciudad, un lavadero obra de los indianos García Naveira, aún utilizado para tender la ropa con muchos tendales, aunque se nota también aquí el abandono.
mércores, 17 de agosto de 2016
Eu en Santiago...
domingo, 3 de xullo de 2016
Fotografiando...
Me compraron una cámara fotográfica de carrete en los años noventa del siglo pasado, en la adolescencia, para convivencias y salidas con gente de mi generación de mi parroquia católica. La cámara está en perfecto estado, aún hay carretes a la venta y aprovecho para sacar fotos... Estos días en los que tuve todo el tiempo libre y pude salir por ahí saqué fotos: en Bonaval de Santiago de Compostela, en el Monte Gaiás (Cidade da Cultura), Monticaño, Pastoriza (Arteixo), casco histórico de Pontevedra, con buen tiempo y seleccionando vistas, también preocupándome por anotar fecha y hora de realización. hábito que perdí en estos últimos años con fotos espectaculares de zonas de campo coruñesas (alto del Monte de San Pedro, lugar de A Gramela en Visma) o lugares coquetos da la ciudad (Plazuela de las Bárbaras, Plaza de Conchiñas cuando aún tenía árboles antes de las obras del aparcamiento subterráneo, Museo Nacional de Ciencia del barrio de Labañou...)
xoves, 30 de xuño de 2016
Por Pontevedra...
Tiven o impulso de ir hoxe a Pontevedra. Sabía dunha nova exposición dedicada a Castelao, e non defraudou, porque ten moita documentación, de tal maneira que tes que ir devagariño, con calma. O museo está aberto todo o día así que hai tempo.
A expo está no último edificio aberto, o máis próximo á zona do río Lérez, nunha das saídas da zona monumental, cada día máis peonil. Fala da estadía de Castelao á Pontevedra nun ano mítico, o da creación na rúa do rego da auga da Coruña das Irmandades da Fala, que tería máis grupos en Galicia, Pontevedra sinaladamente, un foco de creación cultural. Cando Castelao chega, intégrase tanto na vida cultural e logo política que participa na primeira película galega (muda) galega, "Miss Ledya" e despois fará de todo na vila do Lérez: investigacións arqueolóxicas, moitas caricaturas, murais para os cafés do centro, deseños de publicacións da intelectualidade da vila e da época, creación do Museo do que estamos falando, creación do Seminario de Estudos Galegos... Castelao escribe, moito, ós amigos e tamén debuxa e debuxa moito obras de arte que vai encontrando e escenas típicas da sociedade da época...
domingo, 5 de xuño de 2016
Rutas por Coruña...
A veces pensamos que para viajar tienes que cruzar la provincia o cogerte el bus o el tren (este último medio de transporte es el que me gusta usar últimamente en exclusiva) y recorrer mucha distancia. Eso es cierto, pero también lo podemos hacer dentro de nuestro municipio y nuestro área metropolitana. Un día, después de volver de Santa Cristina y volver, ya de noche, por Alfonso Molina, descubrí, por la acera de Begano (la fábrica de la Coca-Cola del municipio), la subida hacia el alto de Zapateiro, que lleva a colegios diversos concertados y privados, de distintos estilos (laicos, religiosos, ingleses, gallegos), los chalés con calles de nombres de ciudades europeas (como en Fontiñas de Santiago de Compostela) y los dos desvíos a las facultades (el clásico de Arquitectura y el nuevo de Filoloxía), casi en la frontera con Culleredo.
De hecho acabé en Culleredo, en una pequeña urbanización de chalés adosados, todos iguales, obligatoriamente (por orden de la Comunidad de Vecinos) y rúas con nombres de ideales hermosos republicanos franceses que también son la base de cualquier sistema mínimamente justo (Liberdade, Democracia, Fraternidade). Caminando, caminando, con buen tiempo, me metía ya por vías pequeñas y por zona rural. Sólo sabía que estaba en Culleredo, pero hasta después de una buena distancia no me di de cuenta de que estaba en Rutis, cerca de Vilaboa, en cuya avenida principal acabé desembocando. Esa vía llevaría directamente al punto de partida (el Pasaje), Culleredo y Oleiros a la salida de Coruña...
mércores, 4 de maio de 2016
Vicios confesables...
Teño o grande vicio de camiñar, xa desde sempre. Móvome camiñando pola cidade. Cando collo o bus, é por présas ou por ir a calquera dos límites municipais (Feáns ou As Xubias), por ter que ir ó hospital ou ó camposanto.
Ultimamente estoume desmadrando e atrevendo a ir andando ata outros municipios (xa contei por aquí que no principio do curso, setembro ou outubro, fun andando ata a vila de Arteixo. Tampouco é tanto mérito. Si, é moito, pero é ir todo recto, literalmente, desde a estrada que comeza desde O Ventorrillo, a Silva e o polígono da Agrela). O outro día fun ata Santa Cristina (Oleiros), moi recomendable desde o punto de vista turístico e de ocio nocturno (tamén diurno) (e ata se poden encontrar compañeiros de universidade que viven alí). Tamén é directo: baixar por Nelle ata Catro Camiños, tirar por Oza e ir pola Pasaxe todo recto ata a ponte que separa Coruña de Oleiros. Paradiña para caña e refrixerio e volta a andar e, mentres, ir deleitando a vista coas distintas paisaxes urbanas e costeiras e coas distintas xentes coas que te vas atopando polo camiño. Desconectas e estás en forma. Lista para enfrontarte ó traballo duro (pero estimulante intelectualmente).
sábado, 23 de abril de 2016
Escapadas...
Esta semana estoy "escribidor". Reconozco que no es fácil tener un blog. No es por falta de tiempo, sino por tener qué decir. Escribo cuando se celebra hoy el Día del Libro. Leer siempre es un acto de libertad.
El jueves pasado me atreví a hacer una "escapada", completamente a pié, desde donde vivo hasta Oleiros, hasta la zona de la costa que es fronteriza con Coruña: la archifamosa Santa Cristina, que impresiona en su avenida principal de playa larga, locales de marcha, hostelería y chalés.
Recomiendo fijarse en las placas de cerámica de Sargadelos que, en gallego, nominan las vías: unas utilizan los nombres antiguos, otros son culturales y hay otros que no disimulan la ideología de la Alcaldía. Cuando se sube desde la zona de costa de la playa de Santa Cristina hasta la vía que va a dar a Perillo y a la salida del Pasaje, uno se encuentra con algo inconfundible que ya no deja lugar a dudas....
Después del Pasaje, se sale a Palavea y Corveira. Hay otra ruta que también pide piés: la del Paseo de O Burgo, ya en Culleredo. En la zona de Palavea está el eterno Alcampo, y digo eterno porque han aparecido nuevas áreas y otras han cambiado de nombre. En Los Rosales (antiguo Labañou) aún se sigue diciendo "Pryca" para el actual Carrefour. Desde aquí se puede seguir andando (por favor, no atraveséis esta vía que hay pasos elevados y hubo recientemente una muerte desde la zona del Coliseum) hasta la zona de A Zapateira y Elviña (zona universitaria), recomendable por su zona de aldea y por su Castro (bien conservado ahora que ya no está a monte y está vallado y bien cuidado. Hay visitas guiadas. Los fondos encontrados están en el Museo Arqueolóxico "Castelo de San Antón")...
xoves, 3 de marzo de 2016
En Santiago hoy...
Hoy cambio de ubicación. Normalmente escribo desde A Coruña, ciudad en la que nací, pero hoy estoy en la rúa da Senra, en pleno centro de la ciudad del Apóstol de Galicia.
Estoy ya a última hora de la tarde, por un compromiso. Por la mañana, pude visitar el Museo de Arte Contemporáneo, junto a la zona de la rúa de San Pedro; Belvís y una exposición fotográfica en el Seminario Menor, la zona antigua por la tarde, en la zona de San Fiz de Solovio.
Comí muy temprano, en un sitio de mucha confianza en la zona de la Algalia de Arriba y pude por ello subir hasta el Gaiás y ver la exposición de un fotógrafo que no conocía.
domingo, 7 de febreiro de 2016
Padrón, ponliña verde...
Xoves, día libre... Confeso que ver a placa antiga da rúa coruñesa do Papagaio me moveu a colle-lo bus e a desprazarme ata Padrón, nun día esplendoroso. Ás 11 xa estaba axiña na porta da Fundación Pública Galega Camilo José Cela, sen saber que a visita sería guiada.
As casas dos cóengos da Colexiata de Iria Flavia, aldeíña que está fóra da vila de Padrón, pero pertencente ó Concello, acollían cada unha delas a unha obra de don Camilo: textos manuscristos, edicións, traducións, críticas, reseñas en prensa, versións cinematográficas, lugares físicas de escritura e placas dos nomes das rúas nas que se xestou a obra literaria.
A parte de arriba está adicada a coleccións persoais e curiosas do escritor, propiedades del, patrimonio cultural e labor editorial do escritor e da Fundación... Como colofón o grande xardín que hai de resultas de tira-los muros das casas e de xuntar todo o espazo (as casas están unidas polas portas e a solaina de galería branca distingue a sé da Fundación das outras casas doutros particulares, entre elas a do cura da Colexiata, patrimonio do Arcebispado...).
Ver con tempo, antes de xantar á beira do río, o camposanto de Iria, coa campa do escritor facilmente identificable, a unha beira do camposanto e ter conta do tempo para marchar no tren (un pracer persoal. Inda me deu tempo a unha visita rápida á casa de Rosalía, anovada e brillante nun día de bo tempo...) foi a fin dunha viaxe desexado, despois de botar tempo sen ausentarme da Coruña no tempo libre...
martes, 3 de novembro de 2015
De viaxe a Pontevedra...
O xoves, se non se torcen as cousas, visitarei Pontevedra para visita-lo seu famoso Museo, obra, entre outros, de Filgueira Valverde. É moi grande, pero, como hai todo o día e completa tranquilidade, coido que imos dar feito. Vai ser unha aventura localiza-lo Museo e ir polas rúas.
venres, 23 de outubro de 2015
Rutas...
Ayer fui al Santuario de Pastoriza, Concello de Arteixo: tiene dos posibilidades. La clásica es ir por la carretera vieja, la que va por Meicende y Oseiro hasta la villa, la antigua Baiúca. De hecho la zona en la que está la actual Casa Consistorial es A Baiúca (hay algún negocio llamado así, en concreto una taberna fundada por Bieito Romero, fundador y líder del grupo gallego "Luar na lubre").
Meicende tiene dos polígonos industriales en los márgenes de la Travesía de Meicende: el de O Petón y el de Nostián (Nostián está compartido con A Coruña). En una curva de las calles internas de Petón se rodó la escena final de "El regalo de Silvia - O agasallo de Silvia", producido por IB Cinema. Dejando Meicende entramos en la Parroquia de Pastoriza (para los gallegos la parroquia no es solamente la comunidad de fe y el templo sino también una delimitación parroquial). A partir de aquí hay dos caminos: seguir por la carretera y tomar hacia la derecha la calle del Igrexario (Iglesario en gallego) o ir por un camino rural que empieza por el lugar de Borroa (por aquí hay restos de castro y va a desembocar en un estadio de fútbol y ya directamente a la Plaza del Santuario).
Con buen tiempo da gusto caminar y explorar en un ambiente tranquilo y semirural. La única pega es que por la parte del lugar (en Galicia llamamos lugares a las aldeas) de San José, aún en el término municipal de A Coruña, junto a la Refinería, no hay aceras y la zona que tiene que utilizar el peregrino está muy pegada a las casas que están en ruinas. Se recomienda utilizar la acera de enfrente, la del Pazo de San José, patrimonio histórico. Llegado a Meicende, ya entrando oficialmente en el Concello de Arteixo, se puede cruzar a la otra acera por cualquier paso de peatones ("paso de peóns" en gallego, por si se ve esto yendo por Meicende, ya que el Ayuntamiento utiliza el gallego en los avisos). Buen viaje (o "Boa viaxe", como decimos en gallego).
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
-
Hoy va de cine. El jueves fui al Colón, antigua sala de cine, a ver esta obra de Berlanga. Tiene una particularidad este ciclo: sólo se ech...
-
Tamén era domingo cando fai cincuenta anos estas dúas belezas decidiron casar... orgulloso deles sempre... mágoa que o xardín de San Carlos...
-
El domingo pasado decidí bajar un rato al Paseo de Riazor. La noche estaba plácida, invitaba a un paseo nocturno. Cuando llegué a la Plaza ...



