Por Xubia d'Abaixo... (Coruña)

Como xa levo unhas cantas entradas por rutas que fago por Coruña e inmediacións, decidín pór unha etiqueta máis, máis propia: "paseos", porque iso son, rotas que un fai no seu tempo de lecer, non só polas rúas urbanas e polos camiños rurais do municipio (tamén polos parques, aínda que estes os teño abandonados unha miguiña).

Comprenderase que a extensión da camiñada depende do estado de ánimo, das ganas, das forzas... O outro día limiteime a Nelle, Catro Camiños e toda a Avenida de Oza (antiga General Sanjurjo) ata chegar á zona da praia e do sanatorio de Oza e despois volver... Se se segue despois da Avenida de Oza e se continúa pola rúa do Sanatorio e se continúa por abaixo (onde estaba a mítica Pachá e hoxe pechada a cal e canto) descóbrese un camiño e casas pequenas e acolledoras, de estética mariñeira, porque está na beira da ría e da liña do ferrocarril. As máis aínda conservan a estética de antano, máis ou menos deterioradas, dependendo dos donos, pero conservan o encanto desta zona apartada que pouca xente coñece porque adoita ir por arriba (Pasaxe, zona dos hospitais de adultos e de nenos) e non é unha zona moi concorrida. Sáese ascendendo por unha costa que leva directamente ó Materno (o Hospital grande, o antigo Juan Canalejo, está nas Xubias d'Arriba, de aí a distinción de "Abaixo", pegado ó parque de Eirís e ó Castrillón, zona da praza de Pablo Iglesias, o fundador do PSOE).

Cielo estrellado...

Ayer, como hoy, como por donde vivo, hay muy buen tiempo, las noches son claras y las estrellas fulgen (si no hay contaminación lumínica). Yo vivo en un piso elevado, por eso puedo ver las estrellas y los dibujos que nos enseñan en el Planetario de la Casa de las Ciencias (si podéis, id alguna vez. Por la consumición de una cafetería, podréis ver una hora de deleite visual). Pero esta visión maravillosa depende de las zonas. 

Ya hablé en otoño de la contaminación lumínica de la Travesía de Meicende (Arteixo). El miércoles pasado di un paseo bastante largo por la zona de la costa que baña Coruña y, al llegar a la Torre, decidí continuar por la zona de Punta Herminia, el Cementerio Moro (ahora Casa de las Palabras) y el Campo da Rata, es decir, Adormideras o Durmideiras. La zona que está junto al Hotel, poco antes de la playa de San Amaro, tiene pocas farolas, así que el cielo estrellado se podía ver en todo su esplendor, más o menos, porque yo no dejaba de estar cerca de una urbanización. Después, siguiendo por Pelamios, hacia el Dique de Abrigo, frente a la parte trasera del Cementerio de San Amaro (los coruñeses me entienden, y los que no lo son pueden, si lo desean, para conocer mejor esta zona, buscar en Google Maps o en un plano tradicional de papel), si había farolas estropeadas, se distinguían mejor las estrellas. A lo lejos, el faro de Mera en Oleiros...

Unha peli interesante...

Hoxe vai de cine. Onte, ó rematar de traballar e tomar algo por aí, no xornal batín cunha peli interesante próxima onde estou e con posibilidades de baixar por chegarme o tempo.

"El olivo". Atrae porque é un tema pouco usual nos cinemas: a ecoloxía. É tamén unha peli española, de Icíar Bollaín. Moi enraizada no interior de España, o rural valenciano, pegado á costa das grandes construcións que crebaron deseguido (diso tamén fala a peli, dos pelotazos, do diñeiro doado e do desexo de fuxir da dureza do traballo na natureza). Trata un tema case inédito no cinema (e iso é de agradecer): a merca de árbores centenarias, sobre todo os que están asociados a tradicións -o sagrado que é a oliveira- moi sensibles, para sacalos do seu entorno natural e poñelos de decoración en casas e empresas. Coma os hórreos por estes lares, que os sacan do seu entorno, onde teñen sentido porque explican a historia do lugar e da poboación, e os poñen de adorno en grandes áreas comerciais e empresas (estou pensando na Coruña no Continente de Lavedra e na Refinería de Meicende, por exemplo).

Rutas por Coruña...

A veces pensamos que para viajar tienes que cruzar la provincia o cogerte el bus o el tren (este último medio de transporte es el que me gusta usar últimamente en exclusiva) y recorrer mucha distancia. Eso es cierto, pero también lo podemos hacer dentro de nuestro municipio y nuestro área metropolitana. Un día, después de volver de Santa Cristina y volver, ya de noche, por Alfonso Molina, descubrí, por la acera de Begano (la fábrica de la Coca-Cola del municipio), la subida hacia el alto de Zapateiro, que lleva a colegios diversos concertados y privados, de distintos estilos (laicos, religiosos, ingleses, gallegos), los chalés con calles de nombres de ciudades europeas (como en Fontiñas de Santiago de Compostela) y los dos desvíos a las facultades (el clásico de Arquitectura y el nuevo de Filoloxía), casi en la frontera con Culleredo.

De hecho acabé en Culleredo, en una pequeña urbanización de chalés adosados, todos iguales, obligatoriamente (por orden de la Comunidad de Vecinos) y rúas con nombres de ideales hermosos republicanos franceses que también son la base de cualquier sistema mínimamente justo (Liberdade, Democracia, Fraternidade). Caminando, caminando, con buen tiempo, me metía ya por vías pequeñas y por zona rural. Sólo sabía que estaba en Culleredo, pero hasta después de una buena distancia no me di de cuenta de que estaba en Rutis, cerca de Vilaboa, en cuya avenida principal acabé desembocando. Esa vía llevaría directamente al punto de partida (el Pasaje), Culleredo y Oleiros a la salida de Coruña...

Teatro e máis teatro...

Xa anunciara que hoxe e mañá, no Centro Ágora do Ventorrillo-Mariñeiros, haberá adaptación teatral de textos de Cunqueiro. Normalmente este grupo de teatro facía unha soa representación por curso, pero este ano animáronse a sacar dúas (unha en castelán na metade do ano, xa representada, "Yerma", e outra que poñen en escena por primeira vez, e non é unha obra teatral, senón unha adaptación ó escenario de textos do escritor mindoniense). Iso demostra que este grupo está consolidado e aumentan o nivel de traballo e exixencia.

Onte, á primeira hora da tarde, cun sol luminoso e que afuxentaba as depresións, achegueime ata a zona antiga e primeira do municipio, á casona da Condesa, doada para sé da Real Academia Galega, para unha actividade mensual que a Casa-Museo da Pardo Bazán pon tódolos primeiros xoves de mes (con xuño xa rematan, porque no verán pasan á xornada única de mañá para as visitas á planta das habitacións da escritora), con formato de encontro informal con distintos temas e estilos. Hai uns meses, se non me falla a memoria, asistira á posta en escena do Grupo Valacar, do actor Lino Braxe, "a pelo", só coa voz e cos xestos. Onte, por ser fin de curso, representouse no salón de actos, pero foi o mesmo formato, con escenificación de textos dun dos fundadores sobre a guerra de Bosnia e diversos textos de autores consagrados que empregan para os exercicios da Escola Dramática, traducidos todo ó galego, porque teñen a gala o emprego do galego para calquera texto, estilo e autor.

Lo que no me gusta...

No me gustan las personas interesadas, las que se acercan a ti para sacar algo...

Rexistro histórico...

Estou comprobando cómo este blogue vai datando acontecementos da miña vida dos que me gustaría saber cándo se fixeron e a descrición sentimental e persoal de cada un deles... Iso está ben, tamén está ben que exprese a miña personalidade e a miña identidade, espero que non aburra e abra portas...